|
"Doğrusu Biz, Harikulade Güzel Bir Kur'ân Dinledik ki Doğru Yola İletiyor. İşte Biz Ona İman Ettik.. Rabbimize Hiçbir Şeyi Ortak Koşmayacağız Dediler." (Cin, 72/1-2)
Ayet-i kerimede bahsedilen acaipliği herhalde üstûre, destan acaipliği gibi anlamak doğru olmasa gerek. Bunu insanın, kendisi ile eşya arasındaki münasebeti ve eşyayı kendi tabiatıyla, ama Kur'ân'ın insan mantığı adına onun önüne serip sergilediği harikuladelikler şeklinde anlamak daha uygun olur zannediyorum. Evet Kur'ân, insanın gözünün önüne o harikuladelikleri sergiliyor, insan da Kur'ân'ın aydınlatıcı şuaları ve diriltici soluklarıyla onlara uyanıyor. Öyleyse denebilir ki, Kur'ân olmasaydı, insanın bunları duyması mümkün değildi. Bu mülahazalar çerçevesinde belli ölçüde eşyanın perde arkasına muttali olan cinler, Kur'ân'ı duyar duymaz, "biz harikulade, güzel bir Kur'ân dinledik" deyivermişlerdi. Evet onlar dinlemekle kalmayıp, kendilerini Kur'ân'ın o büyülü atmosferine salarak " ona inandık" diyerek gürül gürül imanlarını da ilan etmişlerdi. Doğrusu belli nisbette eşyanın perde arkasına açık olan cinlere iman etmeleri için bir-kaç ayet dinlemek yetivermişti. Peygamber Efendimiz, cinlerle kaç defa karşılaştı ve bu karşılaşma ne şekilde gerçekleşti? Ben, fizik dünyası, metafizik alemi ile içiçe bir hususiyetler insanı olan Efendiler Efendisi'nin ufkumuzu aşkın bu macerasına temas etmeyeceğim. Aslında böyle bir husus bizim sorumluluğumuz dışında kalmaktadır. Bizim için önemli olan, ins ü cinn'in İftihar Tablosu'nun evrensel mesajının cin tayfasını dahi içine aldığının vurgulanması; "kul hiye" esprisiyle bunun Ashab-ı Kiram'a duyurulması; Kureyş'in duyup gördükleri onca mucize karşısında temerrüd etmesine mukabil cinlerin, birkaç ayet dinleme bahtiyarlığına erince hemen iman etmeleri; iman edenlerin de dakika fevtetmeden dönüp kendi kavimlerini İslam'a çağırmaları; çağırıp imanlarını ilan etmeleri.. gibi hususlardır.
İlgili Yazılar:
|
