Bir kısım hadis-i şeriflerin ifade ettiğine göre; her insan, ölmeden az önce hakikatı mutlaka ayan beyan görürmüş. Bu itibarla da, ahiret alemine intikal ederken, inanmadan giden hiçbir insan yoktur denebilir. Ne var ki, belli bir dönemden sonra artık inanma fayda vermez. İşte Firavun'un imanı da böyle fayda vermeyeceği bir esnada ifade edilmiştir. Evet o " iman ettim demiştir; demiştir ama, bu sözü imanın fayda vermeyeceği ve amelî hiçbir şeyi gerçekleştiremeyeceği bir zaman diliminde söylemiştir. Zaten ayetin devamındaki yani şimdi mi? ifadesi de gayet veciz olarak bu hususu vurgulamaktadır. Evet, şimdi mi aklına geldi?.. Halbuki; sen biraz önce, hatta den anladığımıza göre "bir lahza öncesine kadar isyan içindeydin". Evet, atını Musa (as) ve ordusunu takip için peşlerinden sürerken isyan içindeydin. Eğer o zaman iman ettim deseydin, atını geri döndürür ve salih bir amel yapma fırsatı bulabilirdin. Ama şimdi artık vakit çok geç..!

Hasılı, Cenab-ı Hak imana teveccüh etmiş birisinin imanını engellemiş veya kabul etmemiş değil; aksine artık o işin zamanı geçmiştir. Ayeti bu çerçevede değerlendirme de eslem yollardan birisi olsa gerek.

Firavun boğulurken gerçekten "iman ettim" dedi mi, yoksa onu kalbinden mi geçirdi? Ehl-i Sünnet'in görüşü, mevsim tamam ve söz de tam ise içinden geçirme dahi telaffuz sayılır; hatta telaffuz içte ifadesini bulan o mazrufa ancak zarf sayılabilir. Ne var ki Firavun'un bu mülahaza veya ifadesi " Allah'ın hışmını açıktan gördükleri zaman artık iman fayda vermez" (Mü'min/85) fehvasınca, Firavun o esnada iman etme fırsatını kaçırmıştı. Yahut o, böyle bir sözü o durumdan cismaniyeti adına kurtulmak için söylemişti ki, Allah da ibret olsun diye onun cesedine necat vermişti. Bundan başka, Firavun o sıkışıklık anında bile, Musa ve Harun'un tavsif ettikleri bir Zat-ı Ecell-i A'la değil de, şöyle-böyle dar bir telakki ve çarpık bir anlayışın ifadesi olarak: "İsrailoğullarının iman ettiği Zat'a" diyerek peygamber ufkuna değil de, bilhassa o dönem itibariyle henüz sisli dumanlı bulunan İsrailoğullarının idrak ufkuna yöneldi ve tevbe çıkısını telakki yanlışlıklarıyla köreltti.

Zaten tarihin dediğine bakılacak olursa Firavun bir dehrî idi (materyalist de diyebiliriz). Böyle birinin, hemen çarçabuk inanması zor olsa gerek. Kaldı ki eğer iman Allah'ın varlığının ve birliğinin kabulünün yanında Hz. Musa'nın da nübüvvetini tasdikten geçiyorsa, Firavun o karışık sözleriyle iman ettim derken dahi ayrı bir küfrü irtikab etmiştir.