Tebliğ, Ümit ve Diyalog

Allah Rasûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) en inatçı, küfre âdetâ kilitli insanlardan bile hiç ümidini kesmemiş ve fasıla vermeksizin tebliğ ve irşadına devam etmiştir. İşte böyle bir anlayıştan hareketle, karşımızda Ebu Cehil bile olsa, ümidimizi kesmeyerek, usûl ve metotları iyi ayarlayarak İslâm'ı anlatmak bizim vazifemizdir. Bence, küfre, kâfire açıktan açığa hücum ederek -tavır mes'elesi farklı- insanları tahrik edip kendi düşüncelerinde daha fazla şartlanmışlığa iterek İslâm anlatılmaz.

Bizim için esas olan Allah'a bir insan kazandırma, insanların küfr-ü mutlakını kırarak onlara âhiret duygusunu aşılama olmalıdır. Bence bir insana bağışlanabilecek en büyük hediye de işte bu olsa gerek. Bu da ancak, küreselleşen ve gün geçtikçe küçülen bir dünyada, diyalog ile, müsamaha ve mülayemetle olacak şeylerdendir.

Bakın dün gazetelerde boy boy aleyhinize yazılar yazan insanlar, bugün özür diliyorlar. Sizleri yanlış anlamış, yanlış tanımışız' diyerek i'tizarlarını dile getiriyorlar. Şahsen ben, bana bu türlü itiraflarda bulunan birkaç kişiye 'estağfirullah, belki biz kendimizi anlatamadık, sizde günah yok' dediğimde, onlar civanmertliklerine bir civanmertlik daha ilâve ederek 'Hayır Hocam, itiraf ediyoruz. Biz yanlış yaptık' diyecek kadar civanmertlik sergiliyorlar.

Bu çarpıcı misalden de anlaşılıyor ki, bizim dünyamıza olabildiğince yabancı bir kesime İslâm'ı anlatmada benimsenecek yol, diyalog yolu ve müsamahadır. Hem Allah'ın kullarına kin ve düşmanlık duymaya ne hakkımız var ki...

Demokrasi ile uğraşmaya gelince daha önceleri de çeşitli vesilelerle ifade ettim: Bırakın böyle şeyleri bunlar bize âit mes'eleler değil!

Bu bir düşünce mes'elesi. Hattâ rûhta terakkî mes'elesi. Bugünkü insanlar sistem olarak bunu yeterli buluyorlar. Belki yarınki nesiller, onu rötuşlayacak, farklı hale getirecek ve onunla yönetilmeyi isteyeceklerdir. Dolayısıyla bu içine girilmiş bir vetiredir. Ve bu vetirenin sonu ise, bugünkü insanlar olarak bizleri çok fazla alâkadar etmez.

---

Bu sayfayı ekle